Wirtualny świat w wirtualnym świecie - "Chronic City" Jonathana Lethema i "Virually dead" Petera Maya

Wygląda na to, że ogłaszane coraz chętniej plateau  w rozwoju Second Life ma faktycznie szansę być czymś więcej niż efektem zabiegów zdesperowanego M Lindena i istotnie, jak sugeruje Tateru Nino , czas zacząć dumać nad tym, jak ,   a nie czy w ogóle, wirtualne przestrzenie będą obecne w życiu ludzi. O tym, że VR udaje się powoli wrastać w dorobek kultury w ten stabilny i trwały sposób, w jakim tkwią w nim inne wydarzenia i wytwory składające się na tę uroczą wieżę Babel, zwaną cywilizacją, przekonałam się na własne niewyspane oczy dziś nad ranem podczas spotkania z gościem Miedzianego Robota , nowojorskim pisarzem Jonathanem Lethem .

Porządki - wywal śmieci ze swojego Maca

Nadszedł czas poświątecznych wyprzedaży (czy jak to w moich stronach bywa - wysprzedaży), zatem najwyższa pora zrobić miejsce na nowe dobra materialne. Każdy odbiera to po swojemu, tak też zrobiłam i ja. Prawdą jest nieskrywaną, że od supermarketów wolę strony z appsami. Tyle, że na nie również potrzeba miejsca. Postanowiłam o nie zadbać, co nie dziwi, jeśli ujawnić, że nawet po skasowaniu wszystkich filmów zostało mi na dysku zaledwie 9 GB. Na szczęście w niedoli swojej nie zostałam sama, przyszła mi z pomocą podrzucona przez Morri strona z darmowymi aplikacjami FreeMacWare . Piszę o tym ze względu na oszałamiające rezultaty. Samo pierwsze, niezbyt dogłębne pozbycie się zbytecznych drobiazgów oddało mi aż 20 GB. Jasne, że utraciłam je w pierwszej kolejności tylko ze względu na swoje roztrzepanie i niefrasobliwość, ale pewnie nie ja jedna noszę z dumą te zalety, więc jest szansa, że moje pisanie komuś się przyda.

Solisko - tam i z powrotem.

Powiedziałabym, że dziś nie na temat, ale zdaje się, ten blog nie ma tematu. Kolejny film drogi mojej produkcji. Tym razem - tam i z powrotem. Potwierdza się tu prawda powszechna, że z powrotem zawsze wydaje się jakoś szybciej. Szczyrk Solisko. Gdybyście mięli takie koło domu, też byście byli lokalnymi patriotami. Za brzydkie słowa w piosenkach przepraszam, to Morri kazała mi tego słuchać.

Mała Antologia Cyfrowych Światów

Mój pociąg na sylwestrową noc poza czterema opłaconymi, planowymi podarował mi w bonusie jeszcze dwie godziny. Bez prądu w polu, w zimnie i ciemności zupełnej. Cóż było robić, jak się nie pobawić. W ramach zabijania czasu, złożyłam więc małą antologię filmików reklamujących 3D online'owe platformy społecznościowe, czyli tak zwana wirtualne światy. Nie uwzględniłam wszystkich rzecz jasna. Sugerowałam się wnioskami z mojej niegdysiejszej rozmowy z Morrigan, które podsumować można by krótkim zdaniem - "jeśli o którym ze światów nie słyszałyśmy, znaczy, że nie jest istotny". Bardzo to uproszczona i ogólnikowa wersja tego, do czego wtedy doszłyśmy, ale na potrzeby pociągowej zabawy wystarczająca. Wybrałam platformy według mnie istotne, pokazujące jakieś tam tendencje w rozwoju VR. Nie dość zatem, że moja Mała Antologia jest niezwykle subiektywna, to do tego popsuta kompletnie cięciami i komentarzami wszelakimi, a niezbyt rzeczowymi. Ot, własne moje refleksje na temat...

Sprawdź, jak widzą cię inni - Google Browser Size

Załamałam ręce nad moją bloggerową templatką. Oczywiście nadal podtrzymywać będę, że jest piękna, niemniej nowe narzędzie od Google - Browser Size - niezbyt delikatnie dało mi do zrozumienia, jak irytująco jawić się ona musi przynajmniej połowie użytkowników Internetu. Jak sama nazwa wskazuje, Browser Size dostarcza nam danych na temat wielkości okna przeglądarki potencjalnych gości naszej stronki. Sugeruje tym samym, gdzie powinny pojawić się najistotniejsze dane  (lewy górny róg jakoś z tego wychodzi). W moim przypadku to zdaje się bez znaczenia, skoro i tak 50% z Was musi skrolować, żeby przedrzeć się przez nagłówek.

Avatar Jamesa Camerona

Jeszcze przed premierą Avatar okrzyknięty został przełomem w historii kinematografii na miarę wprowadzenia dźwięku i koloru. Nie ukrywam, że zgorzkniały sceptycyzm w stosunku do obiecanek (zwłaszcza technologicznych) rośnie mi w zastraszającym tempie, świadcząc jednoznacznie o mojej starości, niemniej organizm broniąc się przed świątecznym przejedzeniem, żeby nie nazwać tego po imieniu przeżarciem, wygonił mnie resztką sił od stołu i pognał w ciemną noc, zapędzając ostatecznie do jedynego dostępnego w pierwszy dzień świąt przybytku - kina. Przyznaję, ciekawa byłam efektów, bo reżyserowi od czasu Titanica  zdecydowanie nie ufam.
Copyright © Plateau Project by Uzi Boa
— Design out of the FlyBird's Box.—