Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Realowe miejscówki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Realowe miejscówki. Pokaż wszystkie posty

Solisko - tam i z powrotem.

Powiedziałabym, że dziś nie na temat, ale zdaje się, ten blog nie ma tematu. Kolejny film drogi mojej produkcji. Tym razem - tam i z powrotem. Potwierdza się tu prawda powszechna, że z powrotem zawsze wydaje się jakoś szybciej. Szczyrk Solisko. Gdybyście mięli takie koło domu, też byście byli lokalnymi patriotami. Za brzydkie słowa w piosenkach przepraszam, to Morri kazała mi tego słuchać.

Przeciwko podróżowaniu

Gdy kierowca autokaru dochodzi do wniosku, że najlepszym zagłuszaczem upływającego czasu w środku nocy jest film z ryczącymi lwami, słoniami i skandującym tłumem, a potem z troską pyta, czy klimatyzacja ustawiona jest na temperaturę zapewniająca komfortowy sen. I gdy kolejne paczuszki smsów zalewają kolejno każdego pasażera przy przekraczaniu kolejnych - z tej perspektywy zbyt gęsto rozłożonych - granic, wywołując pomruk niezadowolenia, a jednak z jakiś tajemniczych powodów nijak nie motywujących do wyłączenia dźwięku w telefonach, wtedy wszysto zaczyna być z plastiku. I twoje ciało zgniecione w nienaturalnej pozycji, i kupione w przydrożnej stacji benzynowej chipsy, i mijające cię na autostradzie samochodziki. Wszystko wygląda, smakuje i pachnie jak guma czy plastik. Zupełnie jakby Ken zajechał pod plastikową rezydencję Barbie swoim plastikowym cadillakiem i wstąpił na plastikową kawę z ciasteczkami. Margaryna pouczył mnie później, że zaczynam być de mode . Szukanie arche świata nie j...

Kawowy stolik idealny c.d.

Odsypianie zaprzyjaźnionego weselicha roku zajęło mi grubo ponad tydzień i setki kilometrów. Ale teraz, w autobusie sunącym pomiędzy piniami i oliwkami, gapiąc się na kamienistą górę, na szczycie której stoi coś, co na pierwszy i niewnikliwy rzut oka skojarzyć by można z oficjalną siedzibą budzącej moją ostentacyjną radość Gospy Karmelkowej, czuję się całkiem przyjemnie. Pomijając już nawet zupełnie kwestię statystycznego rozłożenia kluczowości kategorii przyjemności w życiu poszczególnych ludzi, przyjmijmy, że jest ok. Jest dobrze. Jadę na północ, za pół godziny powinnam być w Zadarze. Miałam całkiem pominąć okolice Pagu, z racji że Margaryna Palma wystawił mnie w ostatniej chwili, zmieniając tym samym i moje plany, czyli skazując na rozkoszne, acz chaotyczne włóczenie się po wybrzeżu w miejsce zamysłu wcześniej podjętego o biernym wylegiwaniu się z serem w jednej, a winem w drugiej ręce na wyspiarskich włościach Mikiego. Sentyment okazał się jednak silniejszy. Wszak to w Zadarze lat ...

Środkowy palec Reksia

Odnośnie tożsamości przestrzennej - od jakiegoś czasu zamierzałam się na pokazanie Wam nowej chluby ojczyzny kreskówek polskich. Miasto zafundowało sobie Reksia. Niby wszystko ok, niby uroczo i budzi miłe skojarzenia. A jednak. Psiak rzucił nam kość niezgody, dzieląc mieszkańców okolicy na dwa obozy. Dylemat dotyczy lewej przedniej łapki. Od czasu pojawienia się pomnika, co wnikliwiej obserwujący rzeczywistość mieszkańcy zachodzą w głowę, rozważając, czy Reksio naprawdę pokazuje nam środkowy palec, czy jednak kocha nas, jako i my go kochamy. Szkopuł w tym, że jak na przyzwoitą kreskówkę przystało, nasz pupil ma parzystą ilość paluszków, co pozbawia go możliwości użycia środkowego. Obrońcy niewinności dobranocek wzięli to sobie za dobrą monetę i obstają za wersją z palcem wskazującym. Tyle tylko, że wskazujący służy do wskazywania, co jeszcze bardziej pogrąża psiaka, bo jak na mój gust, to w tamtym kierunku nie ma nic poza sklepem Dopalacze.com. Całość jakoś niesmaczna i konfundująca. P...

Wrocławska stypa

(oteksturowany Wrocław by Ando Ka.) Wyszło na to, że ludziom się nudzi i brak rozrywek zrekompensować sobie usiłują eventami dramatycznymi. Cena nie gra roli. Cały dorobek cywilizacji, cały personalizm, humanitaryzm, ekumenizm i śluby dla gejów szklag trafia. Byle się działo i byle skapnęła na naszych oczach choćby kropelka krwi. W ten piękny sposób właśnie zostałam uśmiercona. Dziękuję serdecznie za wszelkie wyrazy współczucia, kondolencje i oznaki sympatii. Warto było dać się zabić, żeby poznać swoją wartość. Nie przyszło mi do głowy, że tyle znaczyłam dla tak wielu... (*sigh*... ludożercy pokichani). Kilka dni jeszcze wyjaśniełam i wierzgałam, ale wytłumaczono mi, że to jedynie drgawki pośmiertne. Ostatecznie opadłam z sił i zaakceptowałam agonię. Stypa się odbyła, mimo że Mad nie wywiązała się z obiecanej sałatki. Twała dla najwytrwalszych trzy dni i dwie noce. Co miłe, nie wytykano mi nawet nieświeżości specjalnie. Tylko jeden pan wrócił do tematu mojego zgonu, podarowując mi wie...

Tip of the week - Ostrawa

(Witkowice, walcownia ) Tak tylko w biegu i na szybko - jeśli ktoś ma dłuższy weekend (nie wiem, czy wszyscy mają wolny piątek) i żadnych planów, ni pomysłów, warto zerknąć lekko za południową granicę. 40 km od Cieszyna (też prześlicznego) leży czeska Ostrawa. Miasto niegdyś o uroku i czarze Dąbrowy Górniczej (kiedyś koniecznie muszę klepnąć posta o tamtejszej fontannie - jest tego warta), dziś aplikuje porządną dawkę błogości i wakacyjności prosto w krwiobieg już jakieś 5 minut po wylądowaniu. Zwłaszcza w weekendy, gdy autochtoni znikają z ulic, by schronić się w czeluściach supermarketu/stadionu FC Banik/naturalnego, a wielkiego kąpieliska tuż za ścisłym centrum. (Witkowice, różności ) Ostawiacy wymyślili, że skoro przyszło im pozamykać kopalnie, zrobią z nich atrakcję turystyczną. Nie wyszło im to kiepsko. Pojechałam tam w zeszłym tygodniu, właśnie w celu oswojenia się z konstrukcjami industrialnymi, w związku z moją kiełkującą pasją do urban climbing (czytaj, zgłosiłam się na ocho...

Kapitan Hussen

Kapitan Hussen w tym roku skończy 26 lat. Ma nadzieję w ciągu najbliższych kilku miesięcy uzbierać brakującą resztę z 30 000 funtów egipskich, które obiecał zapłacić wujkowi za rękę jego córki. Kapitan Hussen ma łódkę. Zabierze cię nią wszędzie, gdzie tylko chcesz, pokaże, co tylko sobie zamarzysz. Ale targować się nie potrafi. Cenę negocjuje jego brat, Hussen jest za miły, Hussen tylko pływa. Kapitan ma dyplom ukończenia szkoły średniej, ale dalej uczyć się nie chciał. „Nil i łódka są najlepszym uniwersytetem” - śmieje się głośno, szczerząc świecące bielą zęby. Kapitan Hussen wyjechał kiedyś do kurortu nad Morzem Czerwonym i nosił turystom ręczniki na plażę. Podobało mu się, ale po roku wrócił. Tęsknił za Nilem. Nauczył się w tym czasie trochę polskiego, rosyjskiego, niemieckiego i francuskiego. Angielski zna bardzo dobrze. Podłapał podsłuchując native'ów, których woził po rzece. Kapitan jest Nubijczykiem, ale używa tylko arabskiego. „Nubijskiego nie pamięta już nikt z nowej wiosk...

A jednak da się zrobić Egipt na własną rękę!

Ha! Wyszło na to, że strach lekliwych i mnie przeraził. Jak zawsze niepotrzebnie. Egipt nie taki straszny, jak go malują. Wyczołgałam się ze statku w turystycznym porcie w Luksorze i zaledwie po 20 minutach i z pomocą tylko trzech przyjaciół udało mi się wynegocjować taksówkę do centrum w przyzwoitej cenie. Pan był miły bardzo. Zawiózł, odwiózł a w międzyczasie pomogł w znalezieniu kilku punktów strategicznych (czytaj, sklepu z podrabianą whisky) i próbował opchnąć gram haszyszu w cenie wywoławczej 12 PLN (az strach pomyslec po ile to tu naprawde chodzi). Ostatni klimatyzowany głęboki wdech i zanurkowaliśmy w sam środek głebin egipskiego targu. Akurat tak się złożyło, że nasza czwórka była jedynymi Europejczykami w zasięgu wzroku, dzięki czemu mięliśmy przyjemność zaliczyć intensywny kurs lokalnej gościności. Dowiedzieliśmy się przeróźnych ciekawostek, o których nie było na Wiki. Na przykład tego, że jak kobieta jest stosunkowo szczelnie zakudana, wołają za nią “blue eyes, blue eyes.....

Nil

Kolosy Memnona, Zachodnie Teby zwane Luxorem Miałam pojechać na wakacje, tak więc zrobiłam. Miałam wybrać kraje nadbałtyckie, ale się rozmyśliłam. Prawdę mَwiąc, czerwcowy długi weekend we Lwowie rozwiał moje ostatnie nadzieje. Czas się przyznać, europejskie miasta zlewają mi się w jedną rozmemłaną papkę, w ktorej fakt, można wyodrębnić jakieś konkretne obiekty - jakieś budapesztańskie parlamenty, londyńskie mosty czy praskie katedry - ale zdają się być wszystkie połączone siecią identycznych uliczek z identycznymi kawiarniami powsadzanymi w identyczne kamienice. Jeśli nie Europa, to też i nie kolej (nie tylko dlatego, że mَj ukochany InterRail Global Pass działa tylko na naszym kontynencie, ale i trochę dlatego, że jak już zmieniać plany to po całości). Nikt nie ma mocy zdolnej namَwić mnie na urlop stacjonarny, podobnie jak żadna siła nie zaciągnie mnie na autokarową objazdَwkę. Czarterowanie samolotَw na własną rękę jest niestety poza moim zasięgiem, został zatem tylko statek. A że...

Leopolis chaos

J ako że żegnam się (oby na długo) ze wschodnią stroną Wisły - niech dobry Pan ma ją w swojej opiece - złapałam ostatnią okazję do przekroczenia granicy UE w miejscu, w którym jeszcze tego nie robiłam i zerkniecia na lwie miasto. Ostatecznie to tylko 200 km, glupio nie podskoczyć. Zadośćuczyniłam więc swojej zachciance i raźno ruszyłam na dworzec. Przyznaję, że dobre kilka minut zajęło mi podjęcie ryzyka wpakowania się na pokład wehikułu imitujacego autokar, ale ostatecznie wsiadłam i zabaralam sie do studiowania pochwyconego z księgarni po drodze przewodnika. "We Lwowie nie ma wprawdzie hiermarketow... [spoko, studiowałam w Lublinie, takie rzeczy mi nie straszne] ale od niedawna coraz więcej lokali i sklepów akceptuje karty płatnicze" [emm... ok...]. "Przydatne wyrażenia: dzień dobry, dziękuję, jak dojść do..., jestem niewinny" acha... belgradzki flashback? Nie było źle. W zabookowanym miejscu noclegowym woda (nie dość że w ogóle woda, to do tego nawet ciepła) była...

Museuming, czyli Noc Muzeów 2009

(Zamek i arboretum w Kórniku; fot. by J. Shuftan) Nie wiem na ile zdajecie sobie z tego sprawę (bo swobodnie można funkcjonować bez tej wiedzy), ale niezależnie, gdzie byliście w ten weekend, mieliście okazję przegapić/wziąć udział w dosyć uroczej corocznej zabawie w clubbing muzealny. Zgodnie z ideą bowiem wszystkie sensowne przybytki zbierająco-konserwujące w okolicy były dostępne do zwiedzania za darmo w nocy z soboty na niedzielę. (Zoo też zaliczyliśmy sobie do muzeów; fot. by J. Shuftan) Cóż, patrząc na te tłumy ustawione w kolejce do drzwi, zachwycając się absurdalnością całego zamieszania (w poniedziałki wstępy też są za free, a jakoś nie trzeba wtedy spędzać godzin na szukaniu miejsca parkingowego), zrozumiałam w lot, że ja też muszę. Skrzyknęłam chłopaków - nie ma przecież dobrej imprezy bez dobrej ekipy - i chwile później, w obowiązkowych czarnych golfach pseudointelektualistów, niedbałym krokiem dekadentów sunęliśmy przez Poznań, dzierżąc w dłoniach po parze najprzedniejszyc...

Offline

Trzy dni w XIX wieku. Trzy dni w towarzystwie ludzi, którzy z zaskoczeniem odkryli, że istnieje możliwość przyzwyczajenia się do kupionego rok temu telefonu komórkowego. Trzy dni z fantazjami (nie tylko seksualnymi) pozytywistów na temat kolonizacji Afryki i konsekwencjach błędnego interpretowania No Woman No Cry Marleya dla rozumienia nowelistyki B. Prusa. Jak przetrwam i uda mi się wrócić do 2009 roku, odezwę się znów.

Ktoś wie, jak się dostać do Rosji?

Zawsze niezwykle ekscytuję się na widok mapy. Z tego właśnie powodu unikam jak ognia prognoz pogody (i w ogóle raczej nie wystawiam się na pochopne i zbędne konfrontacje z geograficznym, administracyjnym czy innym drogowym wizerunkiem oblicza naszej planety). Raz w roku robię jednak wyjątek. Odpowiedni stopień natężenia cieplnego i świetlnego promieniowania słonecznego wywołuje mi bowiem przedziwną reakcję w organizmie i któryś tam z impulsów elektrycznych w układzie nerwowym mojego mózgu sprawia, że zaczyna mnie nosić. Tracę do reszty zdolność koncentracji i zaczynam odczuwać głód, jakiego nie zaspokoi żadna próbowana już wcześniej potrawa. Ale mniejsza o to. Rzecz w tym, że naszedł czas rozkładania mapy. To trochę jak z rzutem monetą. Zupełnie nie wiesz, gdzie wzrok padnie, która linia brzegowa albo które pasmo górskie przyciągnie uwagę tym razem. Frykaśna chwila. Coś mi się tym razem podryfowało na północ. Kiepsko. Zimno będzie, znów się nie opalę. Ale nic nie poradzę, myśl padła i ...

Anarchia

Chciałam wczoraj iść do teatru. Poszłam. Okazało się, że tutaj teatr bywa czynny, a nie jest. Pomyślałam, że pójdę do galerii. Wszystkie zamykają o 16:00 lub 17:00. Nie poszłam. Doszłam do wniosku, że zrobię to klasycznie. Pójdę przed siebie. Trafiłam na Tekturę . W dosyć ciasnej salce ktoś właśnie puszczał z komputera film dokumentalny o grudniowych wydarzeniach w Grecji , następstwie śmierci nastoletniego Alexisa. Akurat gdy weszłam, na ścianie pojawił się napis "TURN OFF YOUR TV. If you can't smash it". Musiałam zostać. Następne pół godziny było dosyć zabawnym zmaganiem się obrzydzenia do fizycznej przemocy i niekontrolowanej agresji jako wymówki dla destrukcji w imię ideałów (widać nadal nie pogodziłam się z naturą ludzką, bo jeśli już rewolucja to ewidentnie pozytywna i konstruktywna mi się marzy) z przekonaniem, że choćby w ramach eksperymentu warto przyjrzeć się oglądanym właśnie postulatom ze skupieniem i powagą. Starałam się, jak mogłam. Ucinałam wszystkie myśli ...

Szczecinonication

(fotka by J. Shuftan) Nie ma nic zabawniejszego niż bycie inspiracją samemu sobie. Świat kompletny, samowystarczalny. Tak właśnie się mi przydarzyło tydzień temu. Mój poprzedni post (z małą pomocą przyjaciół) okazał się być na tyle poruszający, żeby wypchnąć mnie na spacer. Dobrze się szło, więc nie przestawałam. Pewnie bym szła dalej, gdyby mnie lekko nie zniosło na północ. Przeprawy przez Alpy może bym się i podjęła w razie potrzeby, ale Bałtyk wpław mnie nie kręci o tej porze roku. Zatrzymałam się zatem i zostałam na chwilę. Poszłam na świeżą rybę i trochę się zeszło, bo awatary znad morza wybitnie w moim guście. (fotki by J. Shuftan) Tydzień intensywny, więc i kilka wniosków się pojawiło. Przytoczę te spisane przez nas na szybko: to nieprawda, że w RL nie można zaprzyjaźniać się z przypadkowymi osobami zaczepionymi na ulicy (w konkursie na najsprawniejsze spoufalenie się z obcym zdecydowanie pokonałam dotychczasowego mistrza tej sztuki Jacka - pozdrowienia dla przemiłego naszego na...

Przystanek 6. - Lublana, miasto smoków, rowerzstów i palatalnego “l”

Ostatnim przystankiem w mojej podróży miała być stolica Słowenii, do tej pory kojarzącej mi się raczej tylko ze skokami narciarskimi, palatalnym “l” w nazwie głównego miasta i niewiele znaczącym pytaniem uparcie powtarzanym przez znajomego Chorwata - “Sama pomyśl, na ile fajny może być kraj, który da się przejechać na rezerwie w baku?” Może być fajny. I to na tyle, żeby Lublana zdeklasowała Budapeszt na liście moich ulubionych miast “na wciągnięcie ręki” i zajęła wygodne miejsce tuż za Neapolem, moim bezwzględnym faworytem (nawet jeśli zatopiony pod stertą śmieci, jest najpiękniejszy!). Dziwna sprawa z tą Lublaną.  Gdy tylko nauczyłam się mówić, wyznałam mojej mamie, że w poprzednim życiu byłam angielską królową. Nie pamiętm tego rzecz jasna, ale podobno byłam zupełnie przekonana o prawdziwości tego irracjonalnego pomysłu. Drugi raz taka bezpodstawna pewność przytrafiła mi się jakieś 19 lat później, kiedy ni z gruchy ni z pietruchy doszłam do wniosku, że koniecznie muszę przeprowa...
Copyright © Plateau Project by Uzi Boa
— Design out of the FlyBird's Box.—